منم آنکه کلاه سبز دارد                                                زغم بر تن لباس عزا  گذارد

زبهر آتش سوزان گریز است                                           کمی سوزد غذای روی میز است

بود گوجه دختر خاله ی من                                            پیاز هم مونس هم عمه ی من

کنم من شنا در ماهی تابه                                            که دلبر دلی از سیری در آره

اگر بر من زنی قدری                                                    زردچوبه، فلفل،ادویه چو عطری

سه وعده توبه من باشی هم آغوش                                دهانت باز شود تا بنا گوش

مرا هر گز نکن تو  فراموش                                             فراموش ،فراموش ، فراموش