به بار باران که باریدن ثوابه                             بچر گله که چوپان در عذابه

به بار باران سر زلف نگارم                              که در زیر چنار در خواب ناز

بز زنگی سر شاخت بنازم                              درازی گردنت نقش ونگارم

نویسم نامه ای با برگ کاهو                            ببر امشب بده تو به آهو

بگو نازدانه ات داده سلامی                            قبولم کن تا قیامت کنم غلامی

بگو پس از مرگم کف دست مزن رنگ                 مکش تو سرمه هرگز از آن سنگ

که شاید بشنود فرهان دل تنگ                       دل آزرده شود از الهد تنگ

شاعر نویسنده